است . اما پيداست كه از اصحاب امام حسين عليه السّلام است و در جريان پيمان صلح امام حسن بن على عليه السّلام حضور داشته و سخنرانى تاريخى حضرتش را در تحليل صلح ، براى ما گزارش كرده است . و در اين نيز ترديدى نيست كه در طول دههء چهل هجرى با امام حسن عليه السّلام و امام حسين عليه السّلام در رابطه بوده و با آن حضرات ديدار داشته است . * سال 49 هجرى ؛ سليم را در كوفه مىبينيم ، زياد بن ابيه روشنفكر حرامى خود باخته و خود فروخته و مقهور عقدهء كهترى ، از سوى معاويه استاندار كوفه شده است . در اينجا تصوير روشن و برجسته‌اى از سليم داريم ؛ او را مىبينيم كه بر اساس روابط فوق سرّى - تشكيلاتى شيعه توانسته با منشى زياد بن ابيه كه او نيز در نهان شيعه است ، رابطه برقرار كند و نامه و بخشنامهء سرّى معاويه عليه اسلام امامت و پيروان آن را به دست آورد و نسخه بردارى كند . بخشنامه‌اى كه در آن اهداف كودتاچيان و سياست طبقاتى ، نژادپرستى - پان‌عربيستى رژيم اموى آمده است . در اين سند فوق العاده مهمّ و تاريخى ، فرمان قتل عام شيعه در سراسر قلمرو خلافت صادر شده است و سندى است از ماهيت كودتاى سقيفه و رژيم اموى . و در اين جاست كه ارزش كار سليم نمودار مىشود . * سال 50 هجرى ؛ پس از شهادت امام حسن بن على عليه السّلام ، ناگهان سليم را در مدينه مىبينيم . در همين سال است كه معاويه به بهانهء حج به مدينه آمده تا اوضاع را از نزديك بررسى كند . سليم در مجلس گفتگوى معاويه و قيس بن سعد بن عباده و . . . نفوذ يافته و گزارشى مستند و مفصّل از اين جلسه كه در آن حقايق نهضت اسلام و حقيقت صاحبان و وارثان راستين آن مطرح شده ، ارائه كرده است . گويا سليم تا اواخر سال 52 هجرى در مدينه بوده است .